<< Feb 2016 >>
MaDiWoDoVrZaZo
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29            

maandag 08 februari 2016 | 20:00 vertoning

locatie: OFFoff

IN AANWEZIGHEID VAN KOYO YAMASHITA, TALK BY JULIAN ROSS

 

Toshio Matsumoto
Atman  JP, 1975, 11', kleur, 16mm

Jun'ichi Okuyama
My Movie Melodies  JP, 1980, 6', 16mm

Isao Kota
Orandjin no shashin (Dutchman's Photograph)  JP, 1974, 7', 16mm, zonder geluid

Nobuhiro Kawanaka
Switchback  JP, 1976, 9', 16mm

Shunzo Seo
Film Display  JP, 1979, 5', 16mm, zonder geluid

Hiroshi Yamazaki
Heliography  JP, 1979, 6', 16mm

Keiichi Tanaami
Why  JP, 1975, 11', 16mm

Nobuhiro Aihara
Hikari  JP, 1978, 3', 16mm

Yoichi Nagata
Still Movie  JP, 1978, 3', 16mm, zonder geluid

Akahiko Morishita
Xénogénèse  JP, 1981, 7', 16mm

Takashi Ito
Spacy  JP, 1981, 10', 16mm

Facebook

In de late jaren '60 nam het belang van Japanse experimentele cinema toe en kende haar hoogtepunt in de late jaren '70. Onder invloed van werken van voorgangers zoals Toshio Matsumoto, die begon met het maken van avant-garde documentaires en artistieke speelfilms, ontstond een nieuwe generatie van filmmakers. Velen van hen waren gefascineerd door het onderzoek naar het mechanisme van bewegend beeld.

Dit programma belicht de periode van de geschiedenis van Japanse experimentele film tijdens zijn piek. Hierbij zijn Atman (1975) van Toshio Matsumoto, die een buitengewone tijdruimtelijke sensatie creëert die enkel bereikt kan worden via een 'cinemakijkervaring', en een werk waar dit veel invloed op had, Spacy (1980) van Takashi Ito, kenmerkend.

Behalve de films van Matsumoto en Ito is geen enkele film van dit programma gedigitaliseerd. Hun belang is zowel binnen als buiten Japan onderschat. Het is dan ook een uitzonderlijke kans om deze hoofdzakelijk 16mm-werken te kunnen zien.

Toshio Matsumoto - Atman

Een visuele tour-de-force en mijlpaal binnen de Japanse avant-garde film, waarin Matsumoto met caleidoscopische kleuren en fel geluid een pulserende revolutie creëert door middel van 480 foto's van een ronddraaiende figuur die een Nohmasker draagt. Hoewel de zittende figuur recht op het water kijkt, zorgt de veranderende wind er voor dat het lijkt alsof de figuur in tegengestelde richting van de cirkelende camera draait. Dit zorgt voor een plotseling gevoel alsof de filmbeelden losgekoppeld worden van de zwaartekracht van de aarde, ondanks de continue bevestiging van de lijn aan de horizon van het landschap waarin de figuur zit. De soundtrack wordt verzorgd door componist Toshi Ichiyanagi.

Jun’ichi Okuyama - My Movie Melodies

My Movie Melodies creëert ritmische, visueel abstracte vormen die overlopen in het gebied van 16mm-film die normaal voorzien wordt voor geluid; d.i. een dunne rand aan de filmstrook die normaal niet waarneembaar is op het scherm. Op die manier wordt het visuele patroon die we op het scherm zien direct vertaald in audio op de projector. Er vindt een soort materiaalsynesthesie plaats, een grafische verwijzing naar een bepaalde perceptuele toestand van de hersenen waarin geluid, meestal in kleur, kan gezien worden. De voornaamste melodie in deze film is een radiografisch beeld in een kampatroon.

Isao Kota - Dutchman’s Photograph

Eerst zien we beelden in kikvorsperspectief van blote voeten lopend door de ondiepe branding, tot de film ineens vastloopt en in opeenvolgende cumulatieve lagen frames van beelden-in-beelden toevoegt, totdat we kijken naar de voeten die door een tunnel lopen. The Dutchman’s Photograph wordt een kinetische herhaling van zichzelf en komt zo los van ruimtelijke illusie, daarmee een tijdelijk experiment beginnend waarbij foto’s worden omgezet in fimische “actie”.

Nobuhiro Kawanaka - Switchback

Een nostalgisch werk dat probeert om naoorlogs materiaal van 35mm-journaalbeelden die de filmmaker kreeg van een vriend, en oude vergeelde ansichtkaarten, te reconstrueren.

Kawanaka beschrijft openhartig, in zijn eigen coherente stijl van filmen, hoe hij werd geraakt toen hij deze films en foto’s voor de eerste maal zag. Een poging om frisse en nieuwe beelden te herontdekken in oude zaken.

Shunzo Seo - Film Display

Een poging om de constructie van beweging in film uit te leggen door middel van “het tonen” van de film zoals ze is, nl. een zéér eenvoudige enkele beweging. Geïllustreerd door honderd foto’s van de beweging van een rennende hond, levert dit werk (het plot van een filmontwikkeling) een beeld als de zwelling van de golven.

Hiroshi Yamazaki - Heliography

Een elegant, tweedelig werk, gemaakt bij het schrijven over de zon. Een time lapse camera, diagonaal opgesteld in een kleine hellende hoek van de hemel naar de zee tijdens zonsondergang, volgt de zon doorheen de nacht, tot ze haar opnieuw ziet bij zonsopgang boven een wazige skyline van de stad. In essentie is Heliography zoals haiku, die tekst verleent aan het berekenbare.

Yamazaki is waarschijnlijk het meest gekend voor zijn fotografie, in het bijzonder zijn veelgeprezen serie "Suiheisen saishū (Horizon)", een studie van zeehorizonten, en zijn gelijknamige serie “Heliography”, waarbij hij gebruik maakt van langdurige belichting om het pad van de zon die de horizon nadert te tonen. Deze film is een onderdeel van dit project.

Keiichi Tanaami - Why

De filmmaker experimenteert met foto’s van een bokswedstrijd d.m.v. verschillende druktechnieken, door animeren en opnieuw samen te stellen, in een poging om de diepte van de zogenaamde werkelijkheid te onthullen.

Nobuhiro Aihara - Hikari

Onafhankelijk animatiekunstenaar Nobuhiro Aihara maakte deze outdooranimatie door aan jonge jongens en meisjes in het park te vragen om papiertjes naar elkaar te gooien. Hij schoot dit frame voor frame, resulterend in een speels en uniek visueel beeld.

Yoichi Nagata - Still Movie

De constante trillingen van een stilstaand beeld zorgen voor een discussie over wat bewegend beeld is. De film geeft een anti-nucleair statement door de combinatie van foto’s van vogels in de lucht en van de wolken van een atoombom, met constante vibraties.

Akihiko Morishita - Xénogénèse

Een poging om de relatie tussen het oppervlak van het materiaal waar de film op staat en de beelden die er opgezet zijn te verstoren. Zo blijft een man in een cirkel lopen op de plaats waar drie krassen op de film werden aangebracht. Xenogenese is een biologische term die ‘abnormale wijze van voortbrenging’ betekent.

Takashi Ito - Spacy

Zijn films zijn als een dolle rit omwille van de wijze waarop het zicht van de kijker volledig in de war wordt gebracht. Het is een aanval op de ogen in hun eigenlijke functie en als dusdanig ook een manier om het op te nemen tegen het hele lichaam. Zo doet de film je al zweten door simpelweg een veilige, rustige fitnessruimte te tonen in het donker.

trefwoorden

jaren 1970 | jaren 1980