<< Feb 2014 >>
MaDiWoDoVrZaZo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28    

maandag 17 februari 2014 | 20:30 vertoning

locatie: OFFoff

verwante programmas

Courtisane Preview Show

Alexandra Cuesta
Beirut 2.14.05 US/EC, 2008, 16mm, kleur, 7'
Despedida (Farewell) US/EC, 2013, 16mm, kleur, 10'
Piensa en Mi US/EC, 2009, 16mm, kleur, 15'
Recordando El Ayer US/EC, 2007, 16mm, kleur, 8'

Helen Levitt, James Agee & Ed Howard
In the Street US, 1948, 16mm, zwart-wit, 13'

Leandro Katz
Los Angeles Station US, 1976, 16mm, kleur, 10'

Ernie Gehr
Passage US, 2003, 16mm, kleur, 14'

Robert Fenz
Soledad (Meditations on Revolution, Part III) US, 2001, 16mm, zwart-wit, 14'

Bruce Baillie
Valentin de las Sierras US, 1971, 16mm, kleur, 16'

in de foyer speelt werk van Dirk Braeckman
gastcurator: Kuiperskaai

In afwachting van de nieuwe festivaleditie die loopt van 2 tot 6 april licht Courtisane alvast een tipje van de sluier. De preview show van het jaarlijkse festival voor experimentele en alternatieve kortfilm heeft dit jaar een programma met films die gemaakt en geselecteerd werden door kunstenares en filmmaakster Alexandra Cuesta (EC/US). Haar werk vindt inspiratie in de straatfotografie van Walker Evans, maar net zo goed in de zinnelijke filmgedichten van Bruce Baillie. Het resultaat is een fragiel evenwicht tussen een alledaagse en een poëtische wereld. Ze observeert publieke plaatsen en stedelijke landschappen in al hun unieke pracht, doorheen de abstracte en typische uitdrukkingsvormen van het dagelijks leven. Ze onderzoekt de ruimtelijke bouwsels en tijdschema's die ten grondslag liggen aan de orde en chaos van dagelijkse rituelen en omgevingen. Deze bewegende filmportretten, elegant gefilmd met behulp van lichtinvallen en details van lichaamsdelen, herinneren aan een benadering die Flaubert ooit omschreef als een "absolute manier om naar dingen te kijken".

Cuesta's Beirut 2.14.05 (2008) werd gedraaid in Beiroet, Libanon tijdens het filmen van Ca Sera Beau, From Beyrouth with Love van Wael Nourredine. Het recentere Despedida (Farewell) (2013) werd opgenomen in Boyle Heights in East Los Angeles. De buurt, die historisch gezien ontstaan is door culturele transitie, weerklinkt in de poëzie van de plaatselijke bewoner Mapkaulu Roger Nduku. Gedichten over afscheid, kijken en dingen die voorbijgaan, trekken de geprojecteerde ruimte verder open. De opeenvolgende tableaus tonen een portret van een omgeving en vormen een afscheidsbrief aan een vluchtige thuishaven.

"In The Street is reportage als kunst. Het brengt verslag van feiten, maar vooral omwille van hun nutteloze schoonheid. Je zou kunnen stellen dat de film een beeld geeft van de arbeidersklasse in Spanish Harlem tijdens de jaren 30 en 40 - hun gedrag, hoe ze eruitzagen - maar een narratief commentaar zou daar veel meer aan toegevoegd hebben. Statistieken en andere feiten konden helpen om wat we zien te situeren, dit zou veel toevoegen aan de film. De totale afwezigheid van commentaar of ander tekstmateriaal bewijst dat de bedoelingen van de kunstenaar elders lagen. We moeten genieten van deze film als een verzameling van mooie verschijningen." (Roy Arden)

"Leandro Katz's simplest, most direct and probably least ambitious film and yet in many ways it is his loveliest. The results of the systematically structured material is unexpectedly stirring. Because of the impersonal method of construction, the freeze frames are not the result of sudden sentimental tugs. The count sometimes falls very conveniently on an image of natural poses, strikingly set against the backdrop; but just as often, the freeze frame is of a bare wall or an alleyway. The mechanical tension between the handheld camera's panning and the systematic stops creates disarmingly simple, evocative effects. The freeze may halt a pan or simply congeal an already held moment. In the first case, an image often ends up de-centered, highlighting the broadside of the shack-like dwellings with their inhabitants crowded at the edge. Or, alternatively, a smiling boy, full of animate life and sensuousness, suddenly becomes an anthropological document, frozen evidence of a time, a place, and a culture." (Tony Pipolo)

In Passage (2003) snijdt Ernie Gehr tussen twee opnames van de S-Bahn, de luchttrein door voormalig Oost-Berlijn, gefilmd voor en na de val van de Berlijnse Muur. Zo gunt hij ons een verhelderende blik op de verregaande culturele en economische evolutie in het geboorteland van zijn ouders doorheen de compleet nieuwe - en amper herkenbare - architectuur in de stad.

In Cuesta's Piensa en Mi (2009) omlijsten de ramen van een bus, bewegend van oost naar west, stukjes van de voorbijglijdende stad. De hele dag lang komen beelden van pendelaars, lichttexturen en details van lichamen samen om een portret te weven: een beschouwende meditatie over publiek transport in de stad Los Angeles. Deze reis speelt zich af tegen een decor vol afzondering, routine en alledaagse schoonheid. Intussen verzorgen de geluiden van toevallig passerende auto's de klankband. Recordando El Ayer werd opgenomen in Queens, NY in 2004. De film is een observatie van geheugen en identiteit aan de hand van de couleur locale in een portret van Jackson Heights, de thuishaven van een grote Latijns-Amerikaanse immigrantenbevolking. Straatbeelden, van mensen en dagelijkse rituelen, tonen hoe de tijd voorbijgaat in een buurt die een spiegel wordt, niet enkel van elders, maar ook van het verleden. Het landschap is een weerspiegeling van die andere plek, daardoor ontstaat een nieuwe thuis maar tegelijk ook een gevoel van ontheemding in deze nieuwe omstandigheden. De film onderzoekt de betekenis van een thuis en bouwt voort op het collectieve geheugen.

Soledad (2001) is deel drie van een reeks stille zwart-witfilms door Robert Fenz die de betekenis en weerklank van het woord “revolutie” verkennen, opgenomen in Mexico en New York. “Je kan de films van Robert Fenz nooit onderwerpen aan de principes van een statische analyse: daarvoor zit hun subversief vermogen te zeer in de weg. Ook al heeft de totaliteit van zijn werk een paar karaktertrekken gemeen: kritisch bewustzijn, politiek engagement (anders dan militantisme), een verlangen om te weten wat schaduwen verbergen, passie voor alles wat anders is. Fenz roept elementaire vragen op over idealisme, vanuit een concrete, fijngevoelige en fysieke observatie. Aan de hand van ritme en creatieve improvisatie ontwikkelt zich in zijn filmwerk een stijl die zich wortelt in een diep geloof in de kracht van het beeld – als een communicatiemiddel, als een kritisch instrument, als een innerlijke noodzaak.” (Gabriella Trujillo)

Over Valentin de las Sierras (1971) vertelt Bruce Baillie: "I just shot simply but used a telephoto lens with an extension tube on the back, which gives you a very limited focal plane, a few inches. No one I know ever uses it with a long lens, especially with a moving subject, but I really liked the way it looked. I had to get into the flesh of that town, with the merciless sun beating into the bricks of the street and all the death-every night there'd be something or somebody killed, lying in the street in the morning. I had met up with this (archetypal) young girl, riding her pony. And I was afraid to meet her father. I'd sent word out trying to see her, and he sent word back to come meet him, and I thought, "Oh, God!". But he turned out to be a very nice fellow: Manuel Sasa Zamora, of Jalisco. They were very poor and lived behind a big gate and had a horse and a dog named Penquina. That horse didn't like me and would not let me film. I had to give it up for a while. Later, I named my horse after the film - Valentina."

 

In de foyer is Victor Lauwers (Kuiperskaai) gastcurator van het kleine scherm. Deze keer vertoont hij het resultaat van de samenwerking tussen kunstenaar Dirk Braeckman en Kuiperskaai.

"De samenwerking tussen Dirk Braeckman & Kuiperskaai werd geïnitieerd door curator Kristien Hoedt. In eerste instantie wilde zij fotografisch werk tonen, maar Braeckman besliste een project te starten waarin fotografie, cinema en performance gecombineerd werden. In het najaar van 2013 creëerde Kuiperskaai de performance, die plaatsvond in een appartement aan de overkant van het kanaal bij het Tour & Taxis gebouw in Brussel. In Tour & Taxis waar het toonmoment doorging, werd een camera bediend door Jo Vermaercke, die een live-feed doorgaf aan een monitor in de zaal. Zo ontstond de vier uur durende performance/film over de tijd, het heimelijke kijken, de geënsceneerde werkelijkheid. "