Michael Snow (°1929) is zonder twijfel één van de bekendste experimentele cineasten. Hij bouwde verder een onverwoestbare internationale reputatie op als muzikant, schilder, beeldhouwer en fotograaf. Zijn film Wavelength uit 1967 is een absolute klassieker binnen de structural film. Met het recentere *Corpus Callosum verlegt hij verder zijn grenzen. Het corpus callosum is een centraal weefsel dat signalen doorgeeft tussen de twee hersenhelften. In deze film onderzoekt Snow de gevarieerde rijkdom van de tussenpositie. Alles in deze film bevindt zich namelijk ergens tussenin: tussen geluid en beeld, tussen werkelijkheid en het artificiële, tussen het geloofwaardige en het onmogelijke, tussen 1956 en 2002. Tegelijkertijd vrolijk en ernstig, bij momenten zelfs grotesk, speelt Snow met de mogelijkheden van de digitale vervorming en gebruikt hij ze om het organische, menselijke lichaam aan te vallen. Zo verzoent hij de kinderlijke geestdrift van de vroege avant-garde met het nieuwe digitale tijdperk.